16/4/2008 - silahlanmaya hayır

Tarım Fuarlarında Sergilenen Ateşli Silahlar

Kan davaları, gençler arasında süren silahlı bıçaklı kavgaları, yetişkinlere duyulan kızgınlığın en akıl almaz şekillerde uygulanan şiddet eylemleriyle dışavurumunu, kadına yönelik şiddet suçlarının hiç de azalmadan devam ettiğini defalarca kanıtlayan olaylarla sık karşılaştığımız bu günlerde; “toplumsal zihniyet” dediğimiz alandaki “bizi biz yapan” malzemeyi gösteren bir haberle karşılaştık geçen hafta. Gündemdeki yoğunluk nedeniyle kolaylıkla dikkatlerden kaçmış olan bu haber, geleneksel zihniyet yapımızdaki şiddet-insan ilişkisinin güçlü bağını, ekonomik açıdan sektörel kârın ve kültürel eğilimlerin kutsallığını kullanan söylemlerin maskelediği gerçeklere dikkat çekmek açısından son derece önemli.
DHA Diyarbakır muhabiri Ramazan Yavuz’un, geçtiği haberin başlığı: “Tarım fuarında organik tabancalar” idi.
Diyarbakır’da düzenlenen bir tarım fuarında -başlıktan da tahmin edileceği üzere- yer alan standlardan bir tanesi “ateşli silah” standıymış. Haberi kaleme alan muhabir de şaşırmış olacak ki, haberin girişinde yorumunu belirtmeden edememiş:

“Organik tarım fuar alanı içinde açılan fuarda sergilenen silahları gören ziyaretçiler, ‘Bunlar da herhalde organik tabanca’ olsa gerek diye düşündürmüş olmalı.”

Haberden öğrendiğimize göre, bu fuarın en fazla ilgi gören standı da yine bu silah standıymış. Yalnızca yetişkinler değil, yaşları 10-13 arasında değişen çocuklar da bu standdaki silahları izlemekte çoğunluğu oluşturmuşlar....

9/11/2007 - yaşam askıda

İtalya'da Venedik‘in kenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Barda, espressolarımızı içiyorduk. İçeri giren müşterilerden biri, barmene "due caffee, uno sospeso" (iki kahve, biri askıda) dedi, iki kahve parası verdi, bir kahve içip gitti. Barmen de duvar üzerinde asılı duran çiviye bir küçük kağıt astı. Biraz sonra içeri iki kişi girdi. Onlar da “trio caffee, uno sospeso"(üç kahve, biri askıda) dediler, üç kahve parası verdiler ve iki kahve içtikten sonra gittiler. Barmen "askı“ ya yine bir küçük kağıt astı. Bunun gün boyu böyle sürdüğü anlaşılıyordu.

Bir süre sonra kahveye, üstü başı biraz eski-püskü, belli ki yoksul bir kişi girdi ve barmen’e "uno caffee sospeso "(askıdan bir kahve) dedi. Barmen hemen bir kahve hazırladı ve yeni müşterinin önüne koydu. Yoksul kişi kahvesini içtikten sonra para ödemeden çıktı, gitti. Barmen ise duvardaki askıya taktığı kağıtlardan birini kopardı, parçalayıp çöp kutusuna attı.
Bu gözlemimizin sonunda, gözlerimizi yaşartan, fakat kesinlikle örnek almamız gereken bir “İtalyan toplumsal terbiyesi" öğrendik:

Bir Venedikli için, yaşamsal olmasa da kahve, günlük yaşamda önemli bir yer tutmaktadır. Kahve içebilecek kadar parası olmayan kişilere yardım edebilecek düzeydeki kişiler, kendileri bir kahve parası daha ödüyorlar. Yardım ettiği kişiyi görmedikleri için bu kişiler de daha mutlu oluyorlar, kimden geldiğini bilmedikleri bu ikramı kabul eden kişiler ise huzurlu oluyor. Yardım eden ile alan arasında, bu caffe-bar'daki garson gibi, köprü görevi yapan kişilerin ise güler yüzlü ve sevgi dolu olmaları gerekiyor. İçeri giren yoksul bir kişinin "Bana askıda kahve var mı?" diye sormasına gerek bırakmamak için "askıda kahve olduğunu" belirten kağıt parçalarını kolaylıkla görünebilen bir yere asmak ise bu olgunun çok zarif bir bölümünü oluşturmaktadır. (alıntıdır)

bu uygulamanın bı benzerıde bızım ulkemızde var askıda ekmek adı altında.bazı sehırlerde cok azda olsa bazı fırınlarda bu uygulama hala mevcut.ama yaygın degıl malesef.bunu bır kampanyaya donusturerek yaygınlastırabılırız.ben bunu bugun bı komsumuzla konustum cok hosuna gıttı ve yarında mahallemızın fırıncısıyla konusacam.tek basıma ne kadar basarılı olabılırım bunu bılmıyorum.sızlerden de yardım ıstıyorum.bu forumda herkes farkı kentlerden katılıyor.el ılanlarıyla bu ıse baslayabılırz ınsanları bılgılendırmek ıcın.veya herkes kendı sehrındekı gazetelere ılan verebılır ve bu sekılde bır kampanya baslatıp bunu yaygınlastırabılırz.kendı sehrımızdekı kendı mahallemızdekı fırıncılarla gıdıp konusabılırız.sızlerın bu konudakı dusuncelerınızı ogrenmek ısterım

27/10/2007 - yardımlar ”yardım” gibi yapılsın

26/10/2007 - bir yaşamdan kesitler

Onlar iki erkek kardeş. İlköğretim 8. sınıf öğrencileri. Onca yalnızlıklarına ve yaşamın tüm zorluklarına karşı minik yürekleri ile hayata sımsıkı ve umutla bağlılar. Anne baba dahil hiç bir yakınları olmayan bu kardeşlerin, sosyal yaşantıları da hemen hemen yok sayılır. Cumartesi günleri; geçimlerini sağlamak amacı ile simit satmalarını saymazsak.
Okullarında çalışkanlıkları ve efendilikleri ile diğer öğrencilere örnek olan iki kardeşin, tüm Türkiye gençlerine de örnek olmasını dileriz. Hiç bir yerden yardım almadan yaşamlarını 100 YTL kiraladıkları yıkık gecekonduda devam ettiren kardeşlerin yoksulluğuna ve karanlığına karşı "bir mum da" sizlerin yakmak isteyeceğinizi umut ediyoruz.
Yardımlarınızı bu kardeşlere bire bir yapabileceğiniz gibi “Bir Mum da Sen Yak” yardımlaşma derneği aracılığıyla da ulaştırabilirsiniz.
birmum-dasenyak@hotmail.com

1/10/2007 - çocuklar çalıştırılmasın,çocukluklarını yaşasınlar..

çocuklara kıymayın efendiler

21. Yüzyıl Türkiyesinde okula gitmesi gereken bu çocuklarımız, Kızılay’ ın göbeğinde mendil satarak ailelerini geçindirmeye çalışıyor. Oysa ki yasalarımızda çocuklarımızın çalışması yasak!...